Café des Sports
Propriétaire: René Pous
Collioure (P.O.) le , 8 Septembre [1937]
Beste Jaap,
Ontving zojuist je brief met de 100 frank – en met de post daarna de chèque uit Alkmaar dat is in orde. Ik ben je erg dankbaar vooral door de manier waarop je me door de geldzorgen heentrekt.
Ik blijf stellig de winter over in Collioure en heb nu naast de visschershaven ook Port Vendres en de dorpen in de bergen in de omtrek.
Ik ben over de wijze waarop ik werk meer tevreden dan over de resultaten, tant mieux eigenlijk.
Ik begin vroeg ’s morgens als de zon opkomt dan hangt over de bergen en ’t dorp en de zee een gesluierd licht dat zo subtiel en subliem van kleur is dat een studie haast zichzelf maakt.
Zo heb ik nu vanaf 26 Aug tot nu toe een kleine 30 studies van een +/- 50×65 formaat en een 32×50.
Dit zijn allen min of meer aanloopen maar bij elkaar zijn ’t allen nuttige accenten – ‘taches de couleur’ om tot een synthese te komen. Die vanzelf moet ontstaan, dat is een kwestie van groei.
Daarom ben ik zo blij de winter over te blijven. Er is een kans om te komen tot ‘un popre métier’ en men moet nu eenmaal ijzer smeden als ’t heet is. Ik heb nu onder handen een serie teekeningen (studies) voor een compositie van de ‘ [?] du filet’ – dat zijn een aantal vrouwen tegen de zee als achtergrond of een grijze door de zon verteerde muur, die de netten van de vissers herstellen. Die vrouwen hebben prachthanden, zo vergroeit met ’t werk dat ze elke dag hebben te doen dat die handen een eigen expressie en eigen leven beginnen te krijgen.
Alors, laat ik er niet meer over praten – ik zit er midden in. Schilders die wel praten over hun werk, praten ’t kapot, er is voor ’n schilder een grote waarheid in ’t spreken is zilver – zwijgen is goud. Dat zwijgen wordt dan spreken tegelijkertijd in ’t werk! We hebben onze ogen en onze handen! Er is een excuus om wat te praten als er wat bezinning nodig is. Nu heb ik die niet nodig. Later.
Nu iets over materiaalkwesties. M’n vader schreef me indertijd – misschien herinner je je ‘t – dat met Talens wel iets te doen zou zijn voor verf. Nu heb ik hem gevraagd – maak spoed. Talens heeft een filiaal in Frankrijk. Die kan op order van de Hollandsche fabriek mij een kist Rembrandtverf sturen en wat borstels. Hij was in een laatste brief ‘aanminnig’ en stuurde wel ‘een tientje’ dat was overgebleven van een vacantiereis per auto.
Zo zie je, leve de inkonsewentie!
Och die vader van me is eigenlijk een bovenste beste brave man. Maar is een beetje een mensch met wat veel ‘partipris’. Ik denk z’n autodidactiese opvoeding in doctrinair Marxistische geest doet dat – den mensch is een product van omstandigheden –
Eng. Eng.
‘De omstandigheden zijn altijd producten van menschen’! De waarheid is in wisselwerking van de twee. Maar ik ben geen filosoof – dat is jouw vak. Ik denk mijn vader had wel eens willen praten. Hij heeft als vader een zorg voor de toekomst – en terecht.
Ik blijf nu voorlopig in Collioure – adres
Chez mainson Ponsaillé
Collioure
Pyr. Orient.
Ik zal nog een regeling treffen voor wat goedkopere haar – ’t schijnt me mogelijk.
Ik schilderde vanmorgen vanaf m’n terras een berglandschap. ’t Is de eerste uit m’n nieuwe atelier. Ik zie nu vijf brokken die gedaan moeten worden.
Ik kan beginnen.
Uit een overvloed en een rijkdom hier heel veel hartelijke groeten en een grote genegenheid
je Max
