Den weled. Heer, Dr. J. Hemelrijk, “De Spar”, Bergen (Noord Holland), La Hollande
Max, Maison Ponsaillé
Collioure, 17 Sep. [1937]
Beste Jaap,
Hierbij zend ik je ’n brief van m’n vader – ik zou haast zeggen ’n ‘document lumaires’.
Ik was over de toon van z’n schrijven prettig gestemd over een echte vaderlijke onrust die me warm aandeed. Ik schreef direct terug – uitvoerig over m’n werk – over het verblijf in Collioure – over m’n financiën – over de aankoop in Antwerpen en de Amerikanen – etc – en de toekomst. Knoopte daaraan vast de materiaalbelofte. M’n brief was vertrouwelijk open. Op de man af geen diplomatie – geen levens diplomatie. Ik zei volkomen uit wat ik voelde toen ik z’n brief las.
En nu
Hij antwoordt niet. Hij antwoordde niet direkt – dat zegt voor mij genoeg. Hij heeft niet gereageerd tot nu toe. Dat is bitter.
Jij wilt met hem gaan praten – och ’t is de circle vieux. – Wat baat ‘t.
Een zin als of de prijs voor de verwezelijking van je idealen niet te hoog is? zegt genoeg.
Zijn geestelijke goederen (afgezien nog ‘idealen’) een kwestie van vraag en aanbod?
Heeft dan een half begrepen Marxisme tot zulk een botte normalisering van geestelijke waarden geleid – O doodarme S.D.A.P.! en welk een schamel socialisme.
P.S. 27 september nog niet geantwoord.
Integendeel. Ik verheug me in dit visschersdorp te zitten. Met een werkspanning die ik nog niet kende. Ik zou als ik wat verder ben eens een paar studiën willen sturen als ’t mogelijk is.
Zet ’t eens naast de anderen die je hebt van me. Ik doe ’t graag – ons kontakt wordt levendiger daardoor!
Misschien een klein studietje voor je verjaardag, de groten zijn zo moeilijk te verzenden. Wanneer ben je jarig?
Vandaag heb ik een prachtige dag gehad. ’t Was een grijze dag en in de getemperde tonaliteit gloeide een kleur als in een gebrandschilderd raam – ’t was als een brokje puur geluk in een pover menschenbestaan.
[schets van Max’ uitzicht]
Dit is een krabbel vanaf ’t terras van m’n atelier. Er bestaan van dit onderwerp 3 studies – onder verschillend licht geschilderd, prachtig om te doen – maar moeilijk.
Nu begint hier ook iets van de herfst te komen en langzamerhand kleuren de blauwe bladeren van de druivenstruik zich rood – er breekt dan iets van ’t volle overrijpe van de kleur door.
Ik heb nog een paar weken te wachten, dan ben ik een stapje verder.
Ik wil uit deze Collioure kuur tevoorschijn komen verrijkt met een kleur.
Gaait – ik ben tevreden.
Ik ben tevreden over m’n manier van werken dat geeft goede en vooral frissche resultaten.
Ik moet echter nog leeren meer geduld te hebben. Ik heb door te veel te werken dingen (kleur – conceptie – visie) die voor mij van wezenlijke waarde waren verdrongen voor impressies, maar eigenaardig is dat die dingen komen nu vanzelf weer boven. En ’t blijkt een eigen kracht te hebben.
Prachtig zie ik – ga verder. En dat gebeurt nu ook.
’t Is goed in Frankrijk te zijn. De Fransschen hebben iets van sympathieke ‘bon sens’ – een evenwicht in alle dingen – in alle levenwsilligen bijna – het gevoel en verstand – beleefdheid en openhartigheid – vorm en expressie – vooral bij de vrouw dat laatste.
Zou Oscar Wilde die van de Franschen hebben gekregen?
‘To cuire your soul with your sence and to cuire your sences with your soul.’
Ik ontmoette hier 2 Eng. schilders zeer sympathiek. Zijn ze daarom zo sympathiek?
Maandag
Regen. Voor ’t eerst. Eigenaardig wat een verandering van kleur.
Ik opende het venster – de kleur grijs van de lucht is prachtig tegen een rossig okertoon van de Pyreneen met een frissche groen ervoor.
Zo
een oud fort
[schets met een oud fort, boven op een heuvel / een schets met een blok huizen, okergeel]
Ontving de 2e Am chèque.
Ik heb hem nog niet geind. Hier in Collioure is geen bank. Daarvoor moet ik naar Port Vendre. Dat is iets voor vandaag.
Man ik leef.
Heel veel hartelijks en groeten
Voor alles
Je Max
